Bahasa Indonesia is de officiële taal van Indonesië en wordt door circa 270 miljoen mensen als eerste of tweede taal gebruikt. De Nederlands-Indonesische taalrelatie is historisch uitzonderlijk: door de koloniale periode (1602-1949) bevatten Indonesische juridische documenten van vóór 1949 vaak Nederlandse termen, en oudere aktes (geboorte, huwelijk, eigendom) zijn deels in het Nederlands of Maleis-Nederlands opgesteld. De Nederlandse vraag wordt gedreven door erfeniskwesties met Indisch-Nederlandse families, vastgoedoverdracht, en de Surinaams-Javaanse gemeenschap met Indonesische roots.

Bahasa Indonesia hanteert het Latijnse schrift en is sinds de spellingshervorming van 1972 (Ejaan Yang Disempurnakan) gestandaardiseerd. Een specifiek aandachtspunt is dat oudere Indonesische documenten (vóór 1972) een afwijkende spelling gebruiken (oe in plaats van u, dj in plaats van j, tj in plaats van c) — Soekarno werd Sukarno, Djakarta werd Jakarta. Beëdigde vertalingen handhaven de oorspronkelijke spelling uit het brondocument met een toelichting bij naamwijzigingen.

Indonesië is niet aangesloten bij het Apostilleverdrag — een belangrijk aandachtspunt. Voor gebruik van Nederlandse documenten in Indonesië is consulaire legalisatie via de Indonesische ambassade (Den Haag) vereist na Nederlandse BuZa-legalisatie. Voor inkomende Indonesische documenten in Nederland wordt legalisatie verstrekt door het Indonesische Ministerie van Buitenlandse Zaken (Kemenlu Jakarta), gevolgd door een Nederlandse beëdigde vertaling — de IND en Nederlandse gemeenten accepteren deze route. Doorlooptijden voor consulaire legalisatie zijn typisch 2-4 weken.